De handen ineen
Foto-expositie in Ikazia om vrouwen te eren
Sterke vrouwen als symbool voor alle verbinders in Rotterdam-Zuid
Sterke vrouwen van Rotterdam-Zuid een gezicht geven. Dat is het doel van de reizende foto-expositie ‘Sterke Vrouwen van Zuid’ die sinds deze maand in Ikazia te zien is. De vrouwen zetten zich dagelijks in voor hun wijk en staan symbool voor alle sterke vrouwen in de wijken rondom het ziekenhuis. Uiteraard draagt Ikazia hen ook een warm hart toe.
Relatiemanager Annemieke Holwerda hoorde over het initiatief vanuit de gemeente en wilde de foto-expositie graag naar het ziekenhuis halen. Tegelijk met de feestelijke opening van de loopbrug werd ook de expositie geopend. Ikazia ontwikkelt zich tot een brede gezondheidsorganisatie en zoekt meer samenwerkingen met de wijken. Deze expositie past hier volgens haar goed bij. ‘Echte verandering begint bij mensen die zich inzetten voor anderen. Deze expositie geeft een gezicht aan de vrouwen die elke dag bijdragen aan een sterker, mooier en veerkrachtiger Rotterdam-Zuid. Het is belangrijk dat we niet alleen hun inzet waarderen, maar ook stilstaan bij de vrouwen achter al dat goede werk. Zonder hen zou onze wijk een stuk minder leefbaar zijn.’
Verbeteren van leefbaarheid in de wijken
Het initiatief komt van de gemeente Rotterdam, weet stadsmarinier Muzaffer Yukselyildiz (op de middelste foto hierboven). Als stadsmarinier is hij namens de burgemeester het gezicht in Charlois en dan met name in de wijken Tarwewijk en Carnisse. Stadsmariniers zijn toegankelijk voor bewoners, bewegen zich tussen het stadhuis en de straat en zorgen samen met de bewoners voor verbetering van de leefbaarheid in de wijken. ‘In mijn wijken liggen de uitdagingen met name op het gebied van veiligheid, overlast en wantrouwen tegenover de overheid. Door zichtbaar en benaderbaar te zijn voor de bewoners en concrete problemen op te lossen, win ik het vertrouwen van de buurt. Daarin kan ik ook meteen meerwaarde bieden. Dat vind ik het leukste van mijn werk. Het effect van mijn inzet is meteen zichtbaar.’ Tijdens het bezoek vorig jaar van burgemeester Carola Schouten aan Ikazia is het zaadje voor meer samenwerking geplant, zegt Muzaffer. ‘Dus toen we op zoek waren naar een plek voor de expositie, dachten we meteen aan een samenwerking met Ikazia. We zijn er trots op dat de expositie ook in het ziekenhuis te zien is.’
Vrouwen zijn de verbinders
In de serie zijn rond de 30 vrouwen geportretteerd door fotograaf Angie Louws (links en rechts op de foto's hierboven). Het zijn vrouwen die zich inzetten voor een veilige, sociale en leefbare omgeving. Muzaffer: ‘Deze vrouwen zijn echte verbinders. Zij zetten zich dagelijks in voor hun gezin, buren, scholen en activiteiten in de wijk. Zij organiseren activiteiten en helpen een gevoel van saamhorigheid te creëren. Vaak gebeurt dit achter de schermen, maar hun inzet maakt een groot verschil in de wijk. Deze vrouwen willen we eren met de expositie. Ze staan symbool voor alle vrouwen in de wijk. Het is een diverse groep, van jong tot oud, met verschillende culturele achtergronden. Ieder van hen draagt op een eigen manier bij.’
Geportretteerde vrouwen en hun verhaal: 2 voorbeelden
Riemke van Pelt is al bijna 35 jaar vrijwilliger bij Speeltuin Tarwewijk. Ze kwam daar ooit met haar zoontje om te spelen. ‘Ik ben er nooit meer weggegaan’, lacht ze. ‘Ik doe er van alles, opvang van de kinderen, helpen met de bingo.’ Ze is een bekend figuur in de wijk en twijfelde niet om mee te doen aan de fotoserie. ‘Iedereen groet me al, dus een foto meer of minder vind ik niet erg. Leuk om bij al die vrouwen te hangen. Ik vind het een eer.’ Als de tentoonstelling in Ikazia te zien is, gaat ze zeker kijken. ‘Ikazia is mijn ziekenhuis. Dat voelt vertrouwd, de sfeer is goed. Ik ben er onder behandeling voor mijn oren. Je wordt er echt als mens behandeld, niet als nummer. Dat vind ik heel belangrijk.’
Siew Jaglal is een duizendpoot die voor tal van organisaties in Rotterdam-Zuid vrijwilligerswerk doet. Ze maakt bijvoorbeeld kussentjes voor borstkankerpatiënten via het project Hartenlief. ‘Dat doen we voor Ikazia en voor nog veel meer ziekenhuizen in de regio. Een keer per maand maken we met een groep vrijwilligers deze kussentjes. Na een operatie krijgen patiënten een kussen mee. Ze bieden ondersteuning bij het slapen.’ Op de foto gaan voor de expositie is eigenlijk niks voor haar. ‘Ik doe mijn vrijwilligerswerk liever in stilte. Ik hoef niet zo op de voorgrond. Maar ik ben toch overgehaald om op de foto te gaan en nu vind ik het zeker heel leuk. Eigenlijk vind ik het nog leuker om die andere vrouwen te zien. Ik blijf liever op de achtergrond.’